Abendlied

Anfrage an Schwobaglamodda

Dr Mond isch hell uffganga,

dia Sternla deand scho pranga,

am Himmel hell ond glar.

Dr Wald isch schwarz ond schweigad,

ond aus de Wiesla steigad

dr Nebel, weiß wia’s Ähna Hoor.

Wie isch dia Welt so still,

als wär ällas Goddes Will’,

so traulich ond so fei!

Als wär die Welt a Schdiable,

a richdig gmiadlichs Griable,

wo mr dahoim ko sei.

Siehsch do dr Mond rumhanga?

Bloß halb, ond doch uffganga,

rond isch’r trotzdem no;

So isch’s hald oft em Leba,

dass d’Seggl drieber reda,

was neamrds seha ko.

Mir schdolze Menschakendr

senn ofd bloß arme Sendr,

ond wissad gar ned viel,

Mir send oft blind ond irrad

ond dabbad ond verwirrad

ond kommad nia ans Ziel.

Herr, laß ons auf de baua,

Auf nix, was gohd, vrtraua,

Net iebr Scheißdreck freia!

Laß ons ganz oifach werda,

Ond hier uff onsra Erda

Wia Kender guad gedeia!

Ond wenn’s isch soweit komma,

dass Du ons s’Leba gnomma,

no mach koi großas Gschiss;

lass ons sanft nausgleida,

noch doba weidrleida,

Deinr Gnad senn mir gewiss.

So leget euch, ihr Briedr,

In Gottas Noma niedr,

Draussa isch scho kalt wia d’Sau!

Verschon’ ons Gott mit Schdrofa,

Ond laß uns ganz häbig schlofa,

Ond onsern Nochbarn? Den halt au!